Յուրաքանչյուրս կյանքի որոշակի փուլում դժվարությունների մեջ է հայտնվում: Ավելին՝ կյանքի դժվար փուլերը ժամանակ առ ժամանակ կրկնվում են: Երբեմն էլ դրանք սկսվում և անվերջ են թվում: Դժվարություններ բոլորի կյանքում էլ լինում են՝ անկախ մարդու սոցիալական վիճակից և հնարավորություններից (շատերի կարծիքով սոցիալապես ապահով խավն ապրում է անհոգ և անդարդ): Դրանք տարբեր բնույթի են լինում՝ հարաբերություններից մինչև առողջական և ֆինանսական: Շատ մարդկանց դժվարությունների մասին մենք տեղյակ չենք լինում, քանի որ նրանք դժվարություններն իրենց ներսում գործելու էներգիայի են վերափոխում: Մենք չենք տեսնում դժվարությունը, այլ տեսնում ենք միայն վերափոխման արդյունքը:

Դժվարությունը հարված է, սակայն այդ հարվածն է, որ երբեմն ստիպում է մեզ հակահարված տալ, արթնացնալ և տեղից շարժվել: Երբեմն էլ հարվածը տապալում է՝ ժամանակավորապես կամ վերջնականապես: Սակայն որպեսզի այն ժամանակավոր բնույթ կրի, և Դուք ոտքի կանգնեք՝ ավելի ուժեղ դարձած, մի քանի խորհուրդով եմ ուզում կիսվել.

Ընդունեք այն, ինչ տեղի է ունենում

Շատ մարդիկ չեն ցանկանում ընդունել այն, ինչ իրենց հետ տեղի է ունենում: Հիվանդություն, աշխատանքից հեռացում, բիզնեսի անկում, հարաբերությունների խզում, դժբախտ պատահար, պարտքեր, դեպրեսիա. երբ այս ցանկից ինչ-որ բան մեզ հետ տեղի է ունենում, մենք մտածում ենք. «Ինչո՞ւ մենք, ինչո՞ւ հենց մեզ հետ»: Մենք շոկի մեջ ենք հայտնվում. «Ինչպե՞ս դա կարող էր ինձ հետ տեղի ունենալ»: Բայց դրանով մենք հենց սկզբից դժվարության հանդեպ «ոչ ճիշտ» վերաբերմունք ենք դրսևորում: Մենք մտածում ենք «ինչու»՝ փոխարենը մտածելու «ինչպես»: Մենք դժվարությամբ ենք անցնում հետևյալին. եղածը եղած է, պետք է արագ ընդունել այն, և կենտրոնանալ լուծման և հետագայում նույնը կանխելու վրա:

Իմ կյանքի դժվարագույն իրավիճակներում ես երբեք չեմ մտածել, թե ինչու ինձ հետ: Ես ավելի շուտ կասեմ «Ինչո՞ւ ոչ ես» , քան «ինչո՞ւ ես», քանի որ աշխարհում միլիարդավոր մարդիկ կան, որոնք ինձ նման են. այդ դեպքում ինչո՞վ եմ ես առանձնահատուկ, ինչո՞ւ նրանք և ոչ ես:

Երբ արագ ընդունում ես այն, ինչ քեզ հետ տեղի է ունենում, հնարավորություն ես ձեռք բերում կատարել հաջորդ քայլը: Իսկ հաջորդ քայլը՝ պատասխանատվությունն է:

Պատասխանատվությունը Ձեզ վրա վերցրեք

Եթե Դուք հայտնվել եք որոշակի իրավիճակում և ընդունել եք այն, ինչ Ձեզ հետ տեղի է ունենում, ապա հաջորդ քայլը հետևում է տրամաբանորեն՝ ինչպե՞ս ստեղծված իրավիճակից դուրս գալ: Հենց այստեղ է, որ մարդիկ ընտրության առաջ են կանգնում. «Դուրս գամ սեփական ուժերո՞վ, թե՞ այլ մարդկանց օգնությամբ»: Խորհուրդը, որ կուզեմ տալ, հետևյալն է. միշտ հույսներդ Ձեզ վրա դրեք, պատասխանատվությունը Ձեզ վրա վերցրեք և կողքից օգնություն մի ակնկալեք: Օգնություն անհրաժեշտ պահին կարող է լինել և հիմնականում այդպես էլ լինում է, բայց մի ակնկալեք այն, դրանից կախված մի եղեք և առաջին հերթին՝ հոգեբանորեն: Առավելագույնս արեք այն, ինչ կարող եք, ինքնուրույն: Գիտակցեք, որ ոչ ոք պարտավոր չէ Ձեզ օգնել (սակայն դա չի նշանակում, որ մարդիկ բարի չեն և օգնություն չեն ցուցաբերի), քանի որ յուրաքանչյուրն իր «ճահճից» է փորձում դուրս գալ, ինչի մասին Դուք պարզապես տեղյակ չեք:

Երբ ամբողջ պատասխանատվությունը քեզ վրա ես վերցնում, ձեռք ես բերում ազատություն: Ձեռք ես բերում որոշակիություն, ձեռք ես բերում ավելի ուժեղ և ավելի «գրագետ» ապրելու հնարավորություն: Կյանքի հաջորդ հարվածները, որոնք անպայման լինելու են, Ձեզ չեն տապալի այնպես, ինչպես առաջինն էր, քանի որ Դուք ձեռք եք բերել որոշակի հմտություններ, անցել եք կյանքի որոշակի դպրոց: Իսկ օգնություն ակնկալողը կյանքի ողջ ընթացքում ընկնելու է հարվածներից այնպես, ինչպես առաջին անգամն էր:

Դուք միակը չեք

Երբ Ձեր ատամը ցավում է, Ձեզ կարող է թվալ, որ շրջապատում բոլորն անհոգ են, և այդ ցավը միայն Ձեզ է պատկանում՝ չգիտակցելով, որ կան հազարավոր մարդիկ, ովքեր ընդհանրապես ատամներ չունեն կամ շատ ավելի ուժեղ ցավերից են տառապում: Դժվարությունները, որոնք մեր կյանքում տեղի են ունենում, փակում են մեզ փոքրիկ ապակյա գնդում, որտեղ մենք մեր դժվարության հետ առանձին ենք մնում և ապակուց դուրս աշխարհն այլ կերպ ենք ընկալում: Սակայն այդպիսի ապակյա գնդեր աշխարհում միլիոններով են:

Շատերին հանգստացնում է այն, որ իրենց դժվարություններով իրենք միակը չեն: Այդպես մտածելով՝ դժվարությունը կարծես կիսվում, թեթևանում է: Այդ պատճառով է, որ որոշակի կախվածություն կամ խնդիր ունեցող մարդիկ իրենց ավելի հանգիստ են զգում, երբ խմբերով են հավաքվում: Այդպես նրանց որոշակի իմաստով հաջողվում է դուրս գալ միայն սեփական անձի մասին մտածելու կաղապարից:

Միայն գիտակցելը, որ Դուք միակը չեք, օգնում է: Եթե աշխարհում կան այլ մարդիկ, ովքեր ունեն նույն խնդիրները կամ շատ ավելի մեծերը, և կարողացել են հաղթահարել, ապա Դուք էլ կարող եք: Չէ՞ որ հազվադեպ են դժվարությունները ողջ կյանքի ընթացքում տևում: Դժվարությունը հարատև է դառնում միայն այն ժամանակ, երբ մարդը հանձնվում է: Սակայն համառ մարդը չի կարող պարտվել. դժվարությունն ինչ-որ պահի նահանջում է: Այդ փուլում Դուք կարող եք ունենալ նաև կորուստներ՝ նյութականից մինչև հոգեկան և մարդկային, բայց դա չի նշանակում, որ Դուք պարտված եք: Այս դեպքում պետք է պարզապես վերադառնալ առաջին կետին՝ ընդունել այն, ինչ Ձեզ հետ տեղի է ունենում, և շարունակել ապրել:

Դուք կարող եք

Դուք իրոք կարող եք հաղթահարել դժվարություններ, որքան էլ դրանք մասշտաբային թվան: Պարզապես պետք է ճիշտ հոգեվիճակ ձեռք բերել, ճիշտ վերաբերմունք ցուցաբերել: Դա կախված է միայն Ձեզնից. պատճառները, հանգամանքները, քայլերն ու լուծումներն այլ տեղ մի փնտրեք: Եթե դժվարությունն ավելի մեծ է, քան Դուք, ուրեմն Դուք պետք է աճեք: Ոչ ոք չի պնդում, որ դժվարությունը հեշտ է հաղթահարել: Բայց եթե Դուք չաճեք, Դուք կպարտվեք: Իսկ եթե աճեք, կհաղթեք: Անկախ կյանքի իրավիճակներից՝ հաղթողի հոգեբանություն ձեռք բերեք:

Հ.Գ.

Այս ամենն, իհարկե, չի վերաբերվում բոլոր դեպքերին, օրինակ, երբ մարդն առողջական լուրջ խնդիրներ ունի և կարճ ժամանակում պետք է մեծ գումար հավաքել, կամ վրադ հարձակվել են, և չես կարող միայնակ դիմակայել: Խոսքն այստեղ առանձին դեպքերի մասին չէ, այլ ապրելու ընդհանուր հոգեբանության, մտածելակերպի մասին: Հուսով եմ հոդվածը Ձեզ օգտակար կլինի և Ձեզ մի փոքր ավելի վստահ կդարձնի:

Անձնային աճի և ինքնազարգացման գծով հեղինակ, Հաջողության բլոգի հիմնադիր, «Փոխիր կյանքդ» և «Կամքի ուժ. ինչպես ղեկավարել սովորությունները» գրքերի հեղինակ: